2.28 Musimy odpowiedzie3; krzy0;owi

2.28 Ze względu na ogrom cierpienia koniecznego dla uśmiercenia naszych grzechów przez krzyż Pański, my także powinniśmy odpowiedzieć uśmiercając je.

 

Delikatnie mówiąc, doświadczenie Jego śmierci za nas, powinno obudzić w nas wielkoduszność pod każdym względem. Wzywając o finansową hojność względem uboższych braci, Paweł pragnął zainspirować Koryntian obrazem Chrystusa ukrzyżowanego: „Albowiem znacie łaskę [dar / dawanie] Pana naszego Jezusa Chrystusa, że będąc bogatym stał się dla was ubogim [gr. żebrakiem], abyście ubóstwem jego ubogaceni zostali” (2 Kor 8:9). W tym świetle nie powinniśmy okazywać hojności w obfitości tego, co mamy, ale w dawaniu naszym stać się żebrakami. Dar Pana nie był darem materialnym, ale uczuciowym i duchowym. Paweł mówi, że powinniśmy pomagać zarówno w sferze materialnej, jak i duchowej naszym braciom materialnie lub duchowo uboższym od nas. „Bo miłość Chrystusowa ogarnia nas” (2 Kor 5:14; „przynagla nas” BT).

 

Przez łaskę Bożą, Pan zakosztował śmierci za (gr. huper ) każdego człowieka jako nasz reprezentant: „zakosztował śmierci za każdego”. Przez swoją śmierć doświadczył istoty życiowych zmagań i śmierci każdego człowieka. Fakt, że Pan uczynił to dla nas oznacza, że odpowiemy dla Niego . „Gdyż wam dla [gr huper ] Chrystusa zostało darowane to, że możecie nie tylko w niego wierzyć [teoretycznie], ale i dla [gr. huper ]] niego cierpieć” (Flp 1:29). Cierpiał dla nas jako nasz reprezentant, a my w odpowiedzi cierpimy dla Niego . To był i jest dwustronny nakaz wynikający z faktu, że Pan był naszym reprezentantem. Umarł dla wszystkich , abyśmy umarli dla siebie samych i żyli dla Niego (2 Kor 5:14,15). „On grzechy nasze nam [jako nasz reprezentant] na ciele swoim [zważ na związek: „nasze grzechy” – „na ciele swoim”] poniósł na drzewo, abyśmy obumarłszy grzechom, dla sprawiedliwości żyli” (1 Pt 2:24,25). Umarliśmy z Nim, tam na Jego krzyżu, i tym samym Jego wskrzeszone życie jest obecnie naszym. Dla nas pozostaje On obecnie całkowicie aktywny; obecnie żyje dla nas , a my żyjąc Jego życiem powinniśmy w 100% żyć dla Niego . Oddał swoje życie dla nas i my musimy oddać nasze dla Niego (1 J 3:16). W NT znajduje się około 130 odnośników do bycia „w Chrystusie” (dlatego ‘Chrystadelfianie' to naprawdę dobra nazwa dla prawdziwej społeczności wierzących). Jeśli ktoś jest szczerze w Chrystusie, jest nowym stworzeniem, to co stare przeminęło; muszą być również prawdą słowa „Chrystus [jest] w tobie”. Jeśli jesteśmy w Nim, On musi być w nas, dlatego nowe życie skupia się wokół zasady – „Co uczyniłby Jezus?”. Jego duch staje się naszym. Słowa z 2 Listu do Koryntian 5:14-21 przynaglają nas do głoszenia zbawienia w Chrystusie wszystkim ludziom, ponieważ umarł On dla nas jako nasz reprezentant. Umarł za [przez wzgląd na nas] nas (5:14,15). Został uczyniony grzechem za nas (5:21), dlatego jesteśmy ambasadorami dla Niego (5:20). Ponieważ był naszym reprezentantem, my musimy Go reprezentować dając świadectwo o Nim światu. Dlatego głoszenie, o którym mowa w Dziejach Apostolskich stale inspirowało głoszących motywem Pańskiej śmierci i zmartwychwstania. Imię Jego z pewnością nie jest „ponad” Imieniem Jahwe. Grecki odpowiednik słowa „ponad” zwykle tłumaczony jest „dla [przez wzgląd na]” i proponuję przeczytać List do Filipian 2:9, w którym mowa, że imię Jezus jest dla [przez wzgląd na] wszelkiego imienia, w którym każdy mężczyzna i każda kobieta byli potencjalnie zawarci w Jego wszech -reprezentacyjnej ofierze. Przez chrzest w Imię Jezusa wyznają, że Jezus Chrystus jest Panem, dla chwały Boga Ojca. Nie było i nie ma żadnego innego imienia danego pod Niebem, przez które człowiek może być zbawiony; „wszelkie imię” pod Niebem musi przybrać na chrzcie Imię Jezusa. Dlatego w Dziejach Apostolskich skojarzono Jego wywyższenie (Dz 2:33; 5:31) i Jego nowe imię (Dz 2:21,38; 3:6,16; 4:10,12,18,30; 5:40) z wezwaniem mężczyzn i kobiet do chrztu w to Imię. Zrozumienie znaczenia imienia Jezus i wzniosłości Jego wywyższenia oznacza, że zdają sobie sprawę, w jaki sposób „wszyscy” mogą mieć swój udział w ofierze, która reprezentuje „wszystkich”. Tak oto wspierano ich w głoszeniu „wszystkim”. A dzieło głoszenia Pawła polegało na zanoszeniu Imienia Jezusa poganom (Dz 9:15).