Naucz mnie, Panie, swej drogi...

 

obiecany w Edenie jako doskonała ofiara za grzech.

 

 

„I ustanowię nieprzyjaźń między tobą a kobietą, między twoim potomstwem a jej potomstwem; ono zdepcze ci głowę, a ty ukąsisz je w piętę” – I Mojż. 3 15.

 

1. Wspomniany tu potomek (nasienie) kobiety to Chrystus. Urodził się jedynie z kobiety – Iz. 7, 14; Łuk. 1, 26–32; Gal. 4, 4.

 

2. Potomstwem (nasieniem) węża jest natomiast grzech. Po raz pierwszy grzech wszedł na świat w Edenie – Obj. 20, 2; Mat. 23, 33; Jak. 1, 14–15. Grzech – przedstawiony w postaci węża – miał „ukąsić” Chrystusa – przedstawionego tu jako potomstwo (nasienie) kobiety – „w piętę” (tj. zranić na pewien czas). Wypełniło się to w chwili, gdy Jezus ofiarował swe życie za grzech. Chrystus miał zranić węża (grzech) w głowę (tj. zadać śmiertelną ranę). Zrobił to za sprawą swojego bezgrzesznego życia. Chrystus zmartwychwstał i dzięki jego dziełu grzech i śmierć znikną w końcu zupełnie z powierzchni ziemi.

 

„A jako ostatni wróg zniszczona będzie śmierć” – I Kor. 15, 26; Obj. 21, 4.

 

 

1. Syn Boga:

 

„A ja widziałem to i złożyłem świadectwo, że ten jest Synem Bożym” – Jan 1, 34; Łuk. 1, 35; Mat. 3, 17; Jan 10, 36; 3, 16; 14, 28.

 

2. Syn człowieczy (przez Marię) – Łuk. 1, 30–31; Iz. 7, 14; Gal. 4, 4. Jedyny człowiek, który został zrodzony wyłącznie z kobiety. Jego matką była Maria, zwykły człowiek, zaś ojcem był Bóg – Łuk. 1, 34–35; Mar. 14, 21; 14, 41; 15, 39.

 

3. Nie istniał uprzednio – wyjąwszy istnienie w Bożym zamyśle – I Piotr 1, 20; Efez. 1, 4 (Boże projektowanie przyszłości); Jer. 1, 5; Jan 8, 58 por z. Hebr. 11, 13.

 

4. Nie jest równy Bogu – Jan 5, 30; 14, 28–31; Jan 10, 30 por. z 17, 11; 17, 20–23.

 

5. Miał śmiertelną naturę – Hebr. 2, 14–18; Rzym. 8, 3; Gal. 4, 4; Rzym. 1, 3.

 

6. Posiadał bezgrzeszny charakter – kuszony (tj. poddawany próbom) podobnie jak my, ale nie zgrzeszył – Hebr. 4, 15; 5, 8; I Piotr 2, 22.

 

7. Określenia Chrystusa

 

Jezus – Zbawiciel. Mat. 1, 21.

 

Chrystus – Pomazaniec. Dz. 10, 38.

 

Mesjasz – Pomazaniec. Dan. 9, 25–26.

 

Immanuel – Bóg z nami. Iz. 7, 14; Mat. 1, 23.

 

 

Nauczanie i głoszenie ewangelii – Mar. 1, 14–15; Mat. 26, 55.

 

Uzdrawianie – Mat. 4, 23; Łuk. 6, 17–19.

 

Złożenie samego siebie w ofierze – Hebr. 7, 26–27; 9, 7–15; Tyt. 2, 14.

 

 

Po pierwsze: ofiara za samego siebie, jako że miał grzeszną naturę – Hebr. 2, 14 (por. 2, 17; 9, 25–28; 10, 11–14).

 

Po drugie: ponieważ sam nie zgrzeszył, mógł stać się doskonałą ofiarą, przez którą inni mogą uzyskać odpuszczenie swoich grzechów – zob. powyższe wersety, także Rzym. 6, 23; 5, 12; 5, 19.

 

Poprzez śmierć Chrystusa ukazana została miłość Boga, który był gotów pozwolić umrzeć swojemu własnemu synowi po to, by wykupić ludzkość z jej grzechu – Jan 3, 16; Rzym. 5, 8; II Kor. 5, 15; Obj. 5, 9; I Kor. 15, 3; 15, 21–24.

 

 

 

78. Kto jest potomkiem (nasieniem) kobiety obiecanym w Edenie?

 

79. Co jest potomstwem (nasieniem) węża?

 

80. Co miało znaczyć „ukąszenie w piętę” i jak zostało to wypełnione?

 

81. Co miało znaczyć „zmiażdżenie głowy” i jak to zostało wypełnione?

 

82. Dlaczego biblijny opis posługuje się słowami: „głowa” i „pięta”?

 

83. Czy zapowiedziane „zmiażdżenie głowy” zostało spełnione całkowicie?

 

84. Kto był ojcem Chrystusa?

 

85. Kim była matka Chrystusa?

 

86. Czy Jezus istniał przed swoimi narodzinami?

 

87. Czy Chrystus jest równy Bogu?

 

88. Jaką naturę miał Chrystus? Podaj odpowiednie cytaty.

 

89. Jaki był charakter Chrystusa?

 

90. Czy Chrystus był kuszony (poddawany próbom) w ten sam sposób jak my? Podaj właściwy cytat.

 

91. Co znaczą słowa: „Jezus” i „Chrystus”?

 

92. Na czym polegało dzieło Chrystusa?

 

93. Dlaczego Chrystus umarł?

 

94. Czy Jezus umarł dla swego własnego zbawienia?

 

95. Jakie znaczenie ma dla nas śmierć Chrystusa?

 

 

 

 

Ponieważ Jezus nie zgrzeszył, nie mógł pozostać na zawsze w grobie – Dz. 2, 24; Rzym. 6, 9–10. Chrystus powstał z grobu w takiej samej cielesnej postaci, w jakiej został do niego złożony, i stał się nieśmiertelny – Jan 20, 1–20.

 

Zmartwychwstawszy, nie mógł już umrzeć powtórnie – Hebr. 2, 14; 9, 27–28.

 

 

40 dni po swym zmartwychwstaniu. W ciągu tych 40 dni był widziany przez wielu świadków – Łuk. 24, 13–43; Dz. 1, 3; I Kor. 15, 3–8.

 

 

nowej ludzkości – nieśmiertelnych mężczyzn i kobiet, którzy będą służyć Bogu w sposób doskonały – I Kor. 15, 20–23.

 

 

który przedstawia nasze modlitwy Bogu i który, będąc doświadczanym i wystawianym na pokusy, podobnie jak i my, może się wstawiać za nami u Boga – Hebr. 4, 14–16; I Tym. 2, 5.

 

 

jak to zostało przyrzeczone – Dz. 1, 6; 1, 11; Hebr. 9, 28, I Tes. 1, 10; 2, 11; 3, 15; 5, 23; II Tym. 4, 1.

 

 

złożone wierzącym wszystkich czasów:

 

Abrahamowi – I Mojż. 13, 14–17; Paweł dowodzi, że wspomniane tu „nasienie” (potomek), to Chrystus – Gal. 3, 16;

 

Dawidowi – II Sam. 7, 12–21; Łuk. 1, 32;

 

Jobowi – Job. 19, 25–27;

 

Danielowi – Dan. 12, 1–3; 9, 13;

 

uczniom – Mat. 19, 27–29;

 

wierzącym wszystkich pokoleń – Rzym. 5, 8–9; 5, 19; 6, 23.

 

 

Hebr. 9, 11–15; 10, 4–22. Chrystus nie umarł zamiast nas, ale jako doskonały przedstawiciel rodzaju ludzkiego, którego życie zostało uznane przez Boga jako ofiara złożona na odpuszczenie ludzkich grzechów.

 

 

 

96. Dlaczego Chrystus powstał z grobu?

 

97. W jakiej postaci powstał z grobu?

 

98. Kiedy stał się nieśmiertelny?

 

99. Czy Chrystus mógłby umrzeć powtórnie?

 

100. Kiedy widziano Chrystusa wstępującego do nieba?

 

101. Co powiedzieli aniołowie w czasie Jego wniebowstąpienia? Przytocz właściwy cytat biblijny.

 

102. Pierwocinami czego jest Chrystus?

 

103. Jaką rolę pełni Chrystus obecnie?

 

104. Czy oczekujesz powrotu Chrystusa na ziemię?

 

105. Wymień innych ludzi, którzy oczekują powrotu Chrystusa na ziemię.

 

106. W jaki sposób Chrystus stał się doskonałym zadośćuczynieniem za grzechy?

 

107. Czy Chrystus umarł zamiast nas?

 

 

 

 

ok. 3900 p.n.e. – 1900 p.n.e.

 

 

Adama i Ewy. Był rolnikiem – I Mojż. 4, 2–3. Składał Bogu „ofiarę z plonów rolnych.” Nie była to ofiara właściwa, ponieważ Kain zignorował zasadę wymagającą przelania krwi jako zadośćuczynienia za grzech. Rozgniewał się, że Bóg odrzucił jego ofiarę. Zabił swego brata. Zademonstrował w ten sposób charakterystyczne cechy grzechu: nieposłuszeństwo Bogu, złość, niszczenie tego, co jest dobre (nasienie, tj. potomstwo węża).

 

 

Adama i Ewy. Był pasterzem. Złożył Bogu ofiarę z „pierwocin trzody”, a Bóg przyjął jego ofiarę; grzechy Abla zostały zakryte (zadośćuczynione) przez krew zwierzęcia – Hebr. 11, 4. Został zabity przez Kaina. Abel był początkiem tej linii obiecanego w Edenie potomstwa, która następnie, po jego śmierci, kontynuowana była poprzez trzeciego syna Adama, Seta – I Mojż. 4, 25; Hebr. 12, 24.

 

 

stawało się coraz bardziej zepsute – I Mojż. 6, 1–2; aż do czasu, gdy wszyscy, z wyjątkiem Noego i jego rodziny, zostali odrzuceni przez Boga z powodu ich grzechów. Długość życia ludzkiego została skrócona do 120 lat – I Mojż. 6, 3. Bóg żałował, że stworzył człowieka – I Mojż. 6, 6–7; 11–13.

 

 

jako jedyni ufali Bogu. Noe został pouczony, by zbudował Arkę – I Mojż. 6, 14–22. W ciągu długiego okresu oczekiwania na mający nadejść potop, przestrogi Noego były lekceważone – Mat. 24, 36–39; Hebr. 11, 7.

 

 

zniszczył wszelkie ludzkie istnienie z wyjątkiem Noego i jego rodziny, która wierzyła Bogu, poczyniła odpowiednie przygotowania i została uratowana przez wody tego samego potopu. Bóg zawarł PRZYMIERZE z Noem, w którym obiecał, że nigdy już nie zgładzi ludzkości wodami potopu i potwierdził je znakiem tęczy – I Mojż. 9, 11–17.

 

 

dali początek nowemu rodzajowi ludzkiemu – I Mojż. 9, 19. Byli to: Sem, Cham i Jafet.

 

 

i w swej dumie zaczął budować wysoką wieżę w Babel. Bóg rozpędził ludzi zamieszkujących Mezopotamię i rozproszył ich po całym świecie. By pogłębić to rozproszenie, Bóg pomieszał ich język – I Mojż. 11, 6–9.

 

 

(później nazwanego Abrahamem) jako jednego ze swych szczególnych sług – I Mojż. 11, 31; 12, 1–3. Z powodu wiary i wierności Abrama, Bóg zawarł z nim przymierze.

 

Obietnica ta składa się z dwóch części:

 

1. Że w Abrahamie i jego potomstwie będą błogosławione wszystkie narody – I Mojż. 12, 2–3. Nasieniem, tj. potomstwem Abrahama byli Żydzi, ale mówi się tu także o szczególnym nasieniu, tj. potomku – Jezusie Chrystusie – przez którego miało przyjść to błogosławieństwo – Gal. 3, 14–16.

 

2. Że Abraham i jego potomkowie posiądą Kanaan na zawsze – I Mojż 13, 14–17.

 

3. Te dwie obietnice stanowią podstawę przesłania głoszonej przez Chrystusa Ewangelii, będącej Dobrą Nowiną o Królestwie Bożym, które zostanie ustanowione na ziemi – Gal. 3, 8. Są to obietnice, w których wszyscy prawdziwi chrześcijanie muszą pokładać swoją nadzieję i wiarę – Gal. 3, 26–29; Mar. 1, 14–15; 16, 15–16; Łuk. 8, 1; Gal. 1, 8–12; Efez. 2, 11–13.

 

4. Abraham był przykładem WIARY i POSŁUSZEŃSTWA – Hebr. 11, 8–13; 17–19. Został nazwany „przyjacielem Boga” – Jak. 2, 23.

 

5. Obietnice te, znane w Nowym Testamencie jako Nowe Przymierze albo Ewangelia, nie zostały jeszcze wypełnione, ale będą, kiedy zostanie ustanowione Królestwo Boże – Hebr. 11, 39–40; Dz. 7, 5; Rzym. 4, 13–25.

 

6. Potwierdzeniem Przymierza jest przysięga, obrzezanie, narodziny, śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa – I Mojż. 15, 8–18; 17, 9–14; Gal. 3, 17; Hebr. 6, 13–18; 9, 11–28.

 

7. Bóg wypełni swą obietnicę daną Abrahamowi – Mich. 7, 18–20; Mar. 12, 26–27; Mat. 8, 11; Hebr. 11.

 

8. Obietnice dane Abrahamowi stały się nadzieją narodu Izraela i stanowią także podstawę naszej nadziei – Gal. 3, 26–29; Łuk. 1, 54–55; 72–75.

 

9. Żoną Abrahama była Sara. Abraham miał dwóch synów. Pierwszy – z niewolnicy Sary, Hagar, został nazwany Ismael – zob. wyjaśnienie w Gal. 4, 22–26. Drugi – z Sary, został nazwany Izaak, dziecko obietnicy. Abrahamowi polecono złożyć w ofierze Izaaka – typ Chrystusa – Hebr. 11, 17–19.

 

 

zostały powtórzone Izaakowi – I Mojż. 26, 3–4; Ps. 105, 9–11. Żoną Izaaka była Rebeka – I Mojż. 24. Synowie Izaaka to Ezaw i Jakub – I Mojż. 25, 20–28. Starszy służył młodszemu – tak zdecydował Bóg, a nie człowiek. Izaak błogosławi Jakuba – I Mojż. 27, 26–29.

 

 

 

108. Kim byli dwaj pierwsi synowie Adama i Ewy?

 

109. Dlaczego ofiara Abla została przyjęta, a Kaina nie?

 

110. W jaki sposób ziemia stała się niegodziwa?

 

111. Dlaczego Bóg żałował, że stworzył człowieka?

 

112. Kogo uratował Bóg za prawość?

 

113. W jaki sposób została zgładzona ludzkość?

 

114.  W jaki sposób uratowany został Noe? Czego to jest symbolem?

 

115. Czym było Przymierze, jaki znak został dany Noemu?

 

116. Ile osób zostało uratowanych? Podaj imiona synów Noego.

 

117. Co zrobili ludzie po potopie?

 

118. Jak Bóg ukarał ludzi?

 

119. Kogo później wybrał Bóg jako swego szczególnego sługę?

 

120. Jakie obietnice dał Bóg Abrahamowi? Jak zostały one potwierdzone?

 

121. Kto jest owym szczególnym, obiecanym potomkiem (nasieniem)?

 

122. Kto stanowi „niezliczone potomstwo”?

 

123. Jak Abraham zdoła odziedziczyć ziemię obiecaną, skoro obecnie nie żyje?

 

124. Jakim słowem określa się w Nowym Testamencie te obietnice?

 

125. Czy jest to ta sama ewangelia, która była głoszona przez Chrystusa?

 

126. Co oznacza słowo „ewangelia”?

 

127. Czy owe obietnice dotyczą tylko Żydów?

 

128. Jakich wspaniałych przykładów dostarcza nam życie Abrahama?

 

129. W jaki sposób owe obietnice dotyczą także nas?

 

130. Czy te obietnice są potwierdzone w innych księgach Pisma?

 

131. Kto był żoną Abrahama?

 

132. W jaki sposób Izaak stał się typem Chrystusa?

 

133. W jaki sposób Ismael i Izaak reprezentują Stare i Nowe Przymierze?

 

134. Czy obietnice dane Abrahamowi zostały powtórzone Izaakowi?

 

135. Jak miała na imię żona Izaaka?

 

136. Jakie były imiona dzieci Izaaka?

 

137. Który z synów Izaaka był starszy?

 

138. Kogo wybrał Bóg? Jaka płynie dla nas stąd nauka?

 

 

 

 

 

Jakubowi – I Mojż. 28, 10–14. Dwie żony Jakuba to Lea i Rachela – I Mojż. 29, 16–30. Imię Jakub zostało zmienione na Izrael (wg Konkordancji Stronga: będzie rządził [jako/niczym] Bóg) – I Mojż 32, 28. Jego dwunastu synów dało początek dwunastu pokoleniom Izraela. Synowie Lei to: Ruben, Symeon, Levi, Juda, Issachar, Zebulon. Zrodzeni z niewolnicy Zilpy: Gad i Aszer. Synowie Racheli: Józef, Beniamin. Zrodzeni z niewolnicy Bilhy: Dan i Neftali.

 

 

I Mojż. 37–50. Miał dwa sny. Został sprzedany do Egiptu. Był zarządcą domu Putyfara. Potem uwięziony. Wytłumaczył znaczenie snów lokaja i piekarza. Objaśnił sen faraona. Był sławny w Egipcie i w sąsiednich państwach. Jakub posłał swoich synów po zboże do Egiptu. Symeon stał się tam zakładnikiem. W drugą podróż do Egiptu bracia wyruszyli z Beniaminem. Józef posłał po Jakuba. Jakub i jego rodzina (siedemdziesiąt osób – II Mojż. 1, 5) osiedlili się w Goszen i ród ich rozrósł się znacznie. Powody, dla których Józef został wysłany do Egiptu wyjaśnia I Mojż. 50, 20.

 

 

pozostawał w niewoli w Egipcie – II Mojż. 7, 14.

 

 

II Mojż. 2–15. Wykształcony w pałacu faraona zabija Egipcjanina (ma wówczas 40 lat). Ucieka do ziemi Midianitów. Żeni się. Ukazuje mu się płonący krzew (ma wtedy 80 lat). Objawione imię Boże – II Mojż. 3, 14–15. Mojżesz powraca do Egiptu. Spotyka Aarona, dokonuje cudownych znaków wobec Izraela – II Mojż. 4, 1–9; 29–31 – i wobec faraona – II Mojż. 7, 8–13. Dziesięć plag – woda przemieniona w krew, żaby, komary, muchy, śmierć bydła, wrzody, grad, szarańcza, ciemności, śmierć pierworodnych – II Mojż. 7–11. Pascha – II Mojż. 12 – i jej znaczenie w związku z Chrystusem. Izrael wychodzi z Egiptu 430 lat po pierwszej obietnicy danej Abrahamowi – II Mojż. 12, 40 (ponad 600 000 osób). Słup obłoku we dnie a ognia w nocy prowadzi Izrael – II Mojż. 13, 21–22. Przejście przez Morze Czerwone – II Mojż. 14 – symboliczny chrzest w Mojżesza – I Kor. 10, 2. Zobacz podsumowanie w Dz. 7, 15–36 i Hebr. 11, 24–29.

 

 

nie udał się bezpośrednio do Ziemi Obiecanej (Kanaan), ale był prowadzony na południe, na górę Synaj – II Mojż. 16, 1.

 

1. Izraelici skarżyli się na brak wody. Bóg dał im wodę w cudowny sposób. Mara i Horeb – II Mojż. 15, 22–27; 12, 1–7.

 

2. Skarżyli się na brak pożywienia. Bóg w cudowny sposób dał im mannę i przepiórki – II Mojż. 16.

 

3. Bóg objawia się Izraelowi na górze Synaj – II Mojż. 19.

 

4. Izraelici są ludem wybranym przez Boga, tworzą Królestwo Boże - II Moj. 19, 5-6. Królowie Izraela zasiadali na tronie Jahwe – II Krn. 9, 8; I Krn. 28, 5.

 

5. Królestwo to istniało, dopóki Bóg go nie obalił z powodu niegodziwości Izraela 1014 lat później, za panowania Sedecjasza, ostatniego króla Judy – jak głosi proroctwo Ezechiela 21, 30–32.

 

6. Królestwo będzie przywrócone wówczas jedynie, gdy powróci Chrystus – „ten, który ma do niego prawo”.

 

7. Ponieważ Królestwo Boże będzie opierać się na Królestwie Izraela, jak to było w przeszłości, i ponieważ Jezus i ci, których pierwotnie dotyczyła obietnica, byli Żydami, Jezus mówi: „zbawienie pochodzi od Żydów” – Jan 4, 22. Zob. także V Mojż. 5, 6–7; 14, 2.

 

8. Poganie (nie–Żydzi) mogą mieć nadzieję na owo Królestwo Boga przez wiarę w obietnice i przez symboliczne „wszczepienie” do narodu Izraela – Rzym. 11, 17–22.

 

 

 

139. Jakie imiona nosiły żony Jakuba?

 

140. Jak zmienił swe imię Jakub?

 

141. Ilu synów miał Jakub? Wymień imiona kilku z nich.

 

142. Podaj w zarysie historię Józefa.

 

143. Wyjaśnij znaczenie kilku spośród snów wytłumaczonych przez Józefa.

 

144. Jak Biblia wyjaśnia przyczynę, dla której Józef został sprzedany do Egiptu?

 

145. Ilu Izraelitów przybyło do Egiptu i gdzie się osiedlili?

 

146. Jak Egipcjanie traktowali Żydów po śmierci Józefa?

 

147. Kto miał wyprowadzić Izraelitów z Egiptu?

 

148. Podaj w zarysie historię Mojżesza do momentu, w którym Bóg przemówił do niego z płonącego krzewu.

 

149. Ile lat miał Mojżesz, kiedy opuścił Egipt i jak długo przebywał w ziemi Midianitów?

 

150. Kto pomagał Mojżeszowi po powrocie do Egiptu?

 

151. Jakie znaki ukazał Mojżesz Izraelowi i faraonowi?

 

152. Ile było plag? Wymień kilka, łącznie z ostatnią.

 

153. Jakie szczególne przygotowania poczynił Izrael przed nadejściem ostatniej plagi i pod jaką nazwą stały się one odtąd znane?

 

154. Jakie miało to znaczenie i na kogo wskazywało w przyszłości?

 

155. Czy Żydzi nadal świętują to wydarzenie?

 

156. W jaki sposób Izrael był prowadzony po opuszczeniu Egiptu?

 

157. Co wydarzyło się nad Morzem Czerwonym?

 

158. Dokąd udał się Izrael po przekroczeniu Morza Czerwonego?

 

159. W jaki sposób Izraelici byli żywieni na pustyni?

 

160. Jak otrzymywali wodę?

 

161. W jakim celu Bóg wezwał Mojżesza na górę Synaj?

 

162. Co powiedział Izraelowi Bóg na górze Synaj i jaka była odpowiedź Izraela?

 

163. Czy Izrael stanowił Królestwo Boga na ziemi?

 

164. Czy to Królestwo nadal istnieje?

 

165. Dlaczego i kiedy zostało ono obalone?

 

166. Przytocz werset zapowiadający obalenie tego Królestwa.

 

167. Kiedy i przez kogo zostanie ono odbudowane?

 

168. Co miał na myśli Jezus, gdy powiedział: „Zbawienie pochodzi od Żydów”?

 

169. W jaki sposób nie–Żydzi mogą zostać zbawienie?